P.A.U.S.E.


‘How much of human life is lost in waiting?’ ~Ralph Waldo Emerson

So much of our Lives are spent waiting.

IMG_4628

Naghihintay sa linya, naghihintay umikot ng mabilis ang oras, naghihintay sagutin ng  nililigawan o kaya naghihintay na ligawan ng crush na di alam kung may crush din sya sayo, naghihintay sa perpektong taong gustong makasama sa buhay, di tayo makapaghintay na matupad lahat ng pangarap, we’re always looking forward na makitang magkaroon ng mas magandang pangangatawan, mas magandang buhay, we look for ways to make our goals become reality someday soon.

Naghihintay pagkagising, naghihintay sa maghapon, naghihintay sumikat at lumubog ang araw.

What if we stopped waiting, tumigil na subukang tuparin ang mga pangarap, tumigil na mangarap, humiling at umasa? Paano kung ang magandang buhay ay nandito na sa harapan natin at ang kailangan lang ay huminto at mapansin ang mga bagay na meron tayo? Paano kung nasa harapan mo na yung bagay na nararapat para sayo. What if we stopped expecting something better, something higher kaysa sa gusto nating marating?

If you are waiting for a good things to happen—or if you are trying to make something good come true—- take a PAUSE. Tingnan mo kung nasaan ka ngayon. Where are you? Is it already great? If so, why are you looking towards the future, when you’re already there?

At kung sa palagay natin, kung nasaan tayo sa kasalukuyan ay hindi kadaki-dakila at sagana, perhaps we’re not paying close enough attention.

Life is already incredible; make the most out of it. Enjoy the things you have right now. Pause for a while and appreciate everything that surrounds you. Being  happy is not always having everything that you have always wanted, it is the state of being contented and enjoying every little thing that life has to offer.

Wait Less, Appreciate More!

Last Saturday night, umuwi ako sa bahay namin sa Laguna (Im working in Manila) at naghintay sa pila ng bus, naghintay umalis ang bus at naghintay sa byaheng makarating sa babaan, and that was for one and a half hour, eh traffic pa kaya inabot ng two hours and suddenly caught myself thinking, “Hindi na ako makapag-antay na makarating, naiinip na ko sa tagal at inaantok na ako”.

Where I was—mag-isa at walang kilala sa loob ng bus, sa highway, sa gitna ng nagtataasang building, makukulay at malalaking billboards at para sa akin ay isa ng  magandang scenery—and that was already great, marahil pagod galing sa trabaho, masakit ang ulo at nahilo sa dami ng tao, masakit ang katawan at nangalay sa pagatayo  but that was an opportunity para ipahinga ko ang sarili, ramdamin ang bawat bahagi ng katawan. It was a time to remember that I’m alive, which sometimes we take for granted.

Masakit ang ulo ko at pagod ang katawan, so I grabbed the opportunity na sumandal sa upuan ng bus, pinikit ang mata at inunat ang mga paa para ma-relax at nakinig sa tugtog sa play list ng cellphone ko. I realized what’s wrong with being alone? Hindi ba maaring makinig sa musika at mag-enjoy, kantahin ang paboritong kanta at ngumiti sa mga nakikita. Sometimes being alone gives us a chance para ma-appreciate ang sarili at ramdamin ang buong sistema ng pagka-IKAW. Minsan sa pag-iisa mas nakakapag-isip ka. Sa pag-iisa mas natututong pahalagahan ang mga simpleng bagay sa paligid, sa pag-iisa nalalaman ang gusto ng puso at kaluluwa.

The state of being Alone: What a great time to watch and listen and learn and reflect.

Madalas pagkagising pa lang, bad mood na di pa nagsisimula ang araw. Madalas sa dami ng trabahong nakaabang parang ayaw ng bumangon sa higaan at matulog na lang maghapon sa loob ng bahay. Madalas dahil sa mga kagalit sa eskwelahan, sa trabaho, ayaw ng ibuka ang bibig at makipag-kapwa tao at sumimangot na lamang. Madalas sa sabay-sabay na dumarating na problema, naiisip kung bakit pa nabubuhay at kung ang Diyos ba ay tinutulungan pa tayo. Madalas! madalas puro tayo reklamo, puro tanong, bakit ganito at bakit ganon.

Eh Gaano kaya tayo kadalas magsabi ng “Lord, salamat at naimulat ko na naman ang mga mata ko ngayong araw para makita at maranasan ang bigat at gaan, ang saya at hirap at ang ganda ng buhay?”

“Caritas Christi Urget Nos”
Advertisements

About Michelle Maldo Peñarubia
I am not weird, I am just one of a kind creature.

3 Responses to P.A.U.S.E.

  1. Nice post! That’s right, let’s pause and be grateful to God for the blessings that we have right now. 😀

    Here’s a related post, “Live Thankful Project: 15 Days of Blessing” >>
    http://seekersportal.wordpress.com/2011/07/07/live-thankful-project-15-days-of-blessing/

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: